Κάπου στο 1930.
Αυτοί οι δύο άνθρωποι αποφάσισαν να παντρευτούν. Αυτή η φωτογραφία — η μόνη που υπάρχει — είναι η μοναδική μαρτυρία της στιγμής τους. Δεν ξέρω τίποτα άλλο για εκείνους, μόνο πως ήταν πρόγονοί μου.
Να ήταν ερωτευμένοι; Πώς γνωρίστηκαν; Τι όνειρα να έκαναν για τη ζωή τους; Πού έγινε ο γάμος; Πώς συνέχισε η ιστορία τους;
Fast forward, σχεδόν έναν αιώνα μετά.
Ένας σημερινός γάμος καταγράφεται από δεκάδες φακούς και κινητά. Ατελείωτα βίντεο, αμέτρητες φωτογραφίες — τόσες, που πολλές φορές τα ζευγάρια δεν φτιάχνουν ποτέ άλμπουμ, γιατί δεν μπορούν να επιλέξουν “τις καλύτερες”. Ξέρουμε τα πάντα: πού, πότε, ποιοι, πόσο, με λεπτομέρειες μέχρι την τελευταία στιγμή.
Οι δύο άκρες μιας «εντυπωμένης» ανάμνησης.
Από τη μία, η φωτογραφία-μυστήριο, σχεδόν αινιγματική, που μας καλεί να φανταστούμε. Από την άλλη, η πλήρης, υπερλεπτομερής καταγραφή — τίποτα δεν αφήνεται στο άγνωστο, αλλά ίσως και τίποτα δεν μένει να ανακαλύψουμε.
Add comment
Comments