Όταν ξεκινήσαμε αυτό το project, ο κ. Πάνος μου έφερε έναν εξωτερικό δίσκο με περίπου 30.000 αρχεία — μια ψηφιακή «σουίτα αναμνήσεων». Φωτογραφίες, βίντεο, screenshots, Word, PDF, ακόμη και ολόκληροι φάκελοι μέσα σε φακέλους… όλα ανακατεμένα, χωρίς σειρά.

Είχε προσπαθήσει μόνος του δύο φορές τα τελευταία χρόνια να τα βάλει σε τάξη, αλλά κάθε φορά το άφηνε στη μέση. Το χάος φαινόταν αδύνατο να ξεμπερδευτεί.

Μετά την αρχική εκκαθάριση, βρέθηκαν 19.000 πραγματικές φωτογραφίες. Οι ημερομηνίες λανθασμένες ή ελλιπείς — άλλες από σκαναρισμένα άλμπουμ 2010–2018, άλλες χωρίς πληροφορίες ή με metadata από Viber και Messenger. Οι τοποθεσίες σπάνιες.

Οι αποθηκευμένες ημερομηνίες στις φωτογραφίες μόλις τις παρέλαβα. Η πραγματικότητα ωστόσο ήταν μοιρασμένη σε αυτή την χρονική γραμμή με αρχεία ακόμα και πριν το 1940.

Κάπου στο 1930.

Αυτοί οι δύο άνθρωποι αποφάσισαν να παντρευτούν. Αυτή η φωτογραφία — η μόνη που υπάρχει — είναι η μοναδική μαρτυρία της στιγμής τους. Δεν ξέρω τίποτα άλλο για εκείνους, μόνο πως ήταν πρόγονοί μου.

Να ήταν ερωτευμένοι; Πώς γνωρίστηκαν; Τι όνειρα να έκαναν για τη ζωή τους; Πού έγινε ο γάμος; Πώς συνέχισε η ιστορία τους;

                                            Fast forward, σχεδόν έναν αιώνα μετά.